Turn-based-JRPG Columns

Ode aan de turn-based JRPG


Japanners zijn rare wezens. Dat kan ik rustig zeggen, iedereen zal dat toch met me eens zijn. Ik beledig er ook niemand mee, want dat vinden ze zelf ook. Ik kan niets met die rare wezens, heb er ook niets mee. Stiekem is mijn theorie dat zij helemaal niet tot het menselijke ras behoren, maar aliens die zich hebben geïntegreerd in onze maatschappij. En dat het hun strategie is om zich maar zo raar mogelijk te gedragen. Uiteraard wel gebruik makend van ‘onze’ media, zodat we ze niet serieus nemen en daarmee niet in zullen zien dat ze van een andere planeet komen.
Terug naar de kern: ik heb er dus niets mee. Zelfs de felverlichte straten van Tokyo met haar vele arcadehallen, games- en seksshops weten mij niet te trekken, alhoewel duidelijk is dat ik wel wat met deze zaken an sich heb…. Ahum! Het gekke is dat ik ondanks al het voorgaande toch ergens weer een ontzettende Japanofiel ben. Ik houd namelijk ontzettend van JRPG’s. Er gaat voor mij niets boven een turn-based epos dat mij volledig uit mijn eigen leefomgeving rukt en me 100+ uren niet meer loslaat.
Freaky kapsels, overemotionele karakters, random encounters. Ik neem het allemaal voor lief, nee, ik houd ervan! De roep van mijn mede Westerlingen om meer actiegerichte RPG’s begrijp ik dan ook totaal niet. Nee, laat mij maar strategisch acties plannen om vervolgens te zien hoe het gaat in plaats van button bashend het spel door te gaan.
Turn-based-JRPG

The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel. Tactische combat van het hoogste niveau

Ik geef toe: ik speel regelmatig meer actievolle RPG’s en kan hier ook zeker van genieten. Ik gaf Final Fantasy XV niet ‘maar’ 4 van de 5 sterren, omdat het actievol was. Nee: de actie zat juist zo goed dat een deel van de game hier afbreuk aan deed én omdat het verhaal zo goed als onbestaande was. Dat verhaal dat juist RPG’s sinds jaar en dag kenmerkt en er dus voor zorgt dat ik het genre als mijn favoriete genre heb bestempeld.
Wat maakt dan dat ik toch liever turn-based JRPG’s speel? Ten eerste voelt dit voor mij als een stukje bestaansrecht voor het genre: in plaats van genres met elkaar te mixen (action adventure of hack and slash met RPG), waardoor de nadruk op andere zaken kan komen te liggen, blijft het trouw aan haar roots. Role playing game: ontwikkeling van karakters heeft nou eenmaal tijd nodig. Daarnaast biedt het me op een andere manier uitdaging: in plaats van afhankelijk zijn van reflexen biedt turn-based combat de mogelijkheid om een aantal extra tactische lagen toe te voegen als een puzzel die ontrafeld moet worden. Laat ik nou ondertussen puzzelen ook erg leuk vinden…
Maar goed: als het alleen maar om turn-based actie gaat zouden andere games, zoals bijvoorbeeld XCOM me ook voldoende moeten bekoren, toch? Of anders toch Westerse turn-based RPG’s? Ik moet toegeven dat beide een bepaalde aantrekkingskracht op me hebben, maar dan nog verkies ik de JRPG variant. Hoezeer ik de Japanners ook niet begrijp, de freaky kapsels niet zozeer mijn ding zijn en al dat emo-gedoe van mij niet zo hoeft; weten ze – misschien juist wel daarom – me ermee te intrigeren. Weten ze als geen ander een wereld te creëren die zó anders is dan de mijne, dat ik me er graag in begeef. Dat zal wellicht hetgeen geweest zijn dat me vanaf de eerste minuut spelen van Final Fantasy VII verslaafd heeft gemaakt aan het genre.
Turn-based-JRPG

Where it all started

Net zoals elke grote liefde weet ik ook nog precies hoe het begon. Deze snotaap had (nog) geen PlayStation: we hadden het thuis niet zo ruim, dus we hadden het geld er gewoon niet voor. Ik was voor de eerste keer mee met (wat later bleek) een erg goede schoolvriend (may he rest in peace… :() en vond het veel teveel filmpjes en eigenlijk maar saai. ‘Geef mij maar Mario’ zal ik vast gedacht hebben. Hij haalde me over, dwong me bijna om door te spelen en binnen een paar uur was ik zo de wereld ingetrokken dat ik niets liever zou willen doen dan er nog zo lang mogelijk in te blijven zitten.
En dat is nou precies wat ik de grootste kracht van het medium games vind en wat mijn ode aan de turn-based JRPG’s waarschijnlijk het beste bevat: iets wat je, ongeacht je huidige situatie, compleet los kan rukken uit daar waar je op dat moment bent en wat laat voelen dat je ertoe doet. Dat je belangrijk bent. En dat je een verschil kunt maken.

4 Comments on Ode aan de turn-based JRPG

  1. Sora_Lizard

    Een mooie ode aan de Turn Based JRPG. Niet echt mijn ding. Wel de (J)RPG maar dan in full action. Toch heb je zeker een paar punten die in het voordeel van de TB RPG spreken. Een prima pleidooi kortom. 😀

  2. met0t0

    Ik speel maar zelden JRPG’s, laat staan turn based, maar zo nu en dan kan ik het wel smaken. Het klopt voor mij ook wel dat het leuk aanvoelt om eens alle acties tot in de puntjes te proberen plannen i.p.v. er direct op los te bashen :p

  3. Sanity penguin

    FFVII was zeker ook mijn eerste van dit soort spellen en heb ik altijd graag gespeeld. Gaandeweg ben ik echter wat uit het genre gegaan en ligt het mij niet zo meer. Jij vindt het leuk die 100+ uren te spenderen, ik dan weer niet gezien ik wel wat van afwisseling houd 😀
    Gelukkig dus maar dat ieder zijn eigen smaak heeft, zodat er voor ieder wat wils op de markt kan komen!

    • paveman

      Zo is het maar net Sanity! Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik nu zo nu en dan ook heel bewust voor kortere games kies, zodat ik wat op mijn backlog in kan lopen. Ik houd er nog steeds van om me helemaal aan dit soort games te geven, doe het nog steeds het liefst zelfs, maar heb – net als jij – zo nu en dan ook wel behoefte aan wat afwisseling. Zeker aangezien ik slechts een uurtje of 10 per week heb om daadwerkelijk te gamen… 🙁

Leave a Comment