Reviews

Shadow Tactics: Blades of The Shogun – Review


Van Shinobi tot Ninja Gaiden. Van Naruto tot Shadow Warrior. Dat ninja’s meer dan hun mannetje kunnen staan hebben we al vaak mogen ondervinden. Maar kunnen ze ook waarvoor ze eigenlijk staan? Kunnen ze ook stealthy te werk gaan en zo een legioen aan vijanden een kopje kleiner maken? Of misschien toch maar beter geen slachtoffers maken en echt één blijven met de schaduw. In Shadow Tactics, de naam verraadt het al een beetje, loont het niet enkel om ongezien te blijven. Het is de kern van de gameplay. Waarom deze game wel mag gezien zijn dat lees je hier.

Commandos op zijn Japans

Shadow Tactics: Blades of The Shogun dropt je op een map waar je een 5 koppig team van ninja’s aanvoert. Het doet wat denken aan de XCOM reeks, maar alles speelt zich af in real time dus een vergelijking met de Commando reeks van weleer is hier misschien beter op zijn plaats. Het is niet makkelijk, maar het moorden in Shadow Tactics: Blades of The Shogun is zeer plezant en het maakt voor een deel gebruik van je creativiteit. Vergeet echter wel nooit om je slachtoffers te verbergen. Lijken verbergen is nog belangrijker hier dan ze te maken. Laat je ook niet misleiden door het isometrische perspectief. Het ziet er dan wel uit als een traag strategiespel, je zal bij de pinken moeten zijn om niet constant het loodje te leggen.

Aaaaaaaaaarg! Een muis!

Vijf vingers, één hand

Hayato is de traditionele assassin en hij kan vijanden doden of afleiden die niet al te ver staan. Samoerai Mugen kan dan weer meerdere vijanden met één aanval omleggen, maar hij moet dan wel heel dicht bij zijn slachtoffers staan. Dan is er ook nog Yuki, een aspirant ninja en op het eerste zicht lijkt ze zwak. Ze zet valstrikken op en is een meester in het weglokken van vijanden. Ze wordt al vlug een onmisbare schakel in je team eens je haar talenten volop weet te gebruiken. Aiko is de specialist der vermommingen van dienst. In vermomming kan hij vrij rondlopen zonder opgemerkt te worden door de vijanden. De laatste telg van het gezelschap heet Takuma en hij is de sniper van dienst. Met deze vijf individuen mag je op pad gaan in het japan van de 17e eeuw.

Ook de wekelijkse markt was een leuke plek om creatief te moorden

Ik plan in Japan

Ondanks dat elk individu zijn eigen skillset heeft valt de game weinig in herhaling. Ik had zelden het gevoel dat ik voor de ene missie dezelfde aanpak hanteerde als in een voorgaande missie. Die aanpak zou dan misschien wel gewerkt hebben, ik zag een andere, voor mij makkelijkere oplossing voor het gestelde probleem. Een zeer sterke prestatie qua level design als je het mij vraagt. De levels zijn sowieso de trekpleister van deze game. Zo kan een uitweg maar bemand zijn door één wachter. Koud kunstje denk je dan, maar de fakkel die hij vasthoudt zal zijn dood zichtbaar maken voor een andere wachter wanneer de fakkel er niet meer is. Die wachter moet dus ook uitgeschakeld worden. Maar er is nog een derde wachter die op zijn beurt wachter 2 zal zien vallen. Misschien kan ik wachter 3 zijn zicht belemmeren op dat sleutelmoment en ondertussen moet ik ook proberen om die patrouille die in zijn buurt loopt niet te alarmeren. Oef, drie van de vijf leden van het team, een lutele tien seconden en geen getuigen. Alle lichamen netjes verstopt en geen spoor van de ninja’s. Het gevoel dat je krijgt als er een plannetje werkt is FANTASTISCH. Maar je moet wel zelf eerst een plannetje uitdokteren natuurlijk.

Wat is er erger dan vriestenen? Inderdaad, sneeuwballen

Wie niet waagt …

Dat is de essentie van Shadow Tactics: Blades of The Shogun. Problemen oplossen middels een flinke portie trial & error. Gelukkig kan je altijd saven voor je actie onderneemt. Neem maar van mij aan dat saven voordat je wat doet een tweede natuur wordt tijdens dit spel. Oorzaak en gevolg: niet veel games komen nog maar in de buurt van het vakmanschap dat hier aan de dag wordt gelegd. De duidelijkheid waarmee alles zichtbaar is voor je als speler is ook mooi meegenomen. In het begin komt er veel informatie op je af maar eens je de mappen goed kan lezen dan is het puur genieten. Hoe meer je speelt, hoe beter je wordt en hoe meer verschillende mogelijkheden je begint te zien. Dan pas wordt duidelijk dat er weinig stealth games zijn die u zo fair behandeld hebben.

Final Thoughts

Een game zoals ze maar zelden voorkomen op console. Gestroomlijnd en duidelijkheid die de complexheid van de levels alleen maar ten goede komt. Nooit overweldigend of verwarrend. De steile leercurve in het begin neem je er graag bij. De game daagt je uit maar de game wil ook dat je slaagt. Het is van de allereerste Tenchu geleden dat ik me nog zo vermaakt heb met een game met ninja's in de hoofdrol. Topspel!

Overall Score 4 Big in Japan
Readers Rating
0 votes
0

1 Comment on Shadow Tactics: Blades of The Shogun – Review

Leave a Comment