Zwerftocht tussen de sterren Columns

Zwerftocht tussen de sterren 2


Zwerftocht tussen de sterren

Deel 2

Een jongeman heeft zijn jongensdroom weten waar te maken en een ruimteschip gekocht. De vertegenwoordiger van de leverancier verzorgt de overdracht en toont de jongeman alle snufjes van zijn nieuwe aanwinst.

 

Haast liefkozend streek ik met mijn hand over het zachte leder van de ‘captain’s seat’. Voorzichtig liet ik me in de stoel zakken en vanzelf vormden de zitting en de leuning zich naar mijn lichaam tot dat de optimale houding en ondersteuning gevonden was. Achter me hoorde ik het zachte gegiechel van de cyborg die me gevolgd was.

Ik wist nu wel bijna zeker dat ze mijn reactie gezien had en ‘O mijn god, over welke analyserende routines beschikten die twee lenzen achter haar gezichtsmasker? Had ze hem al de hele tijd op haar gemak kunnen observeren? Kende ze niet alleen zijn ongeduld en zijn opwinding maar ook zijn gevoel van onzekerheid?’

 

Met bevende handen zocht ik naar de bedieningsknoppen en bekeek de oplichtende instrumenten. In de voorgaande maanden had ik alle schema’s, plasma afbeeldingen en tekeningen al zo vaak bekeken dat het leek alsof mijn handen spontaan de weg vonden. Mijn instructeur had kort mijn bewegingen gevolgd en boog zich onverwachts over me heen.

“Laat maar eens zien!” klonk het uitnodigend naast me. Haar slissende stemgeluid had plots plaats gemaakt voor een meer zwoele klank.

Wat laat maar eens zien?’ schrok ik op uit mijn overpeinzingen, ‘wat moet ik laten zien?’

Totaal overdonderd weigerden mijn handen elke dienst totdat ik zag dat de cyborg schuin achter me plaats nam in de stoel van de copiloot. Toen pas begreep ik dat ze samen met mij de eerste proefvlucht wilde maken.

Ik hernam mezelf en meldde me bij de vluchtleiding. Nog geen seconde later kwamen de schermen van de startprocedures tot leven en volgde een check van alle vluchtleiding systemen en toonden verschillende grafieken de brandstof voorraden.

163.97.115 wees met haar vinger op de blauwe grafiek van de voeding van de pantserschermen.

“Zorg dat deze altijd maximaal gevuld zijn,” zei ze alsof ze zich echt zorgen maakte om mijn welzijn.

 

Het schip verhief zich, leek even te weifelen maar schoot toen als een raket naar voren. Ik schoot in een zenuwachtige lach om mijn eigen gedachtegang, het was ook een raket!

In een fractie van een seconde waren we buiten het ruimtestation en wist ik nog voor de cyborg kon ingrijpen, twee binnen komende schepen keurig te ontwijken.

163.97.115 knikte goedkeurend en zei koers te zetten naar de tweede planeet vanaf de ster gerekend.

De analyser van mijn schip vertelde me dat het een hete planeet was met weinig flora en ontbrekende fauna. Er zouden delfstoffen voorhanden zijn maar die waren al behoorlijk uitgeput.

Waarom moest ik van de cyborg daarheen? Ik maakte me er niet erg druk om en stelde geen vragen, ik was veel te blij om eindelijk mijn ‘beessie’ te kunnen vliegen en besturen. Het was gewoonweg genieten zo licht als mijn nieuwe schip te besturen was, zo eenvoudig te manoeuvreren en vlot reagerend op het ‘gas’. Veel gemakkelijker dan de lessen in de oude simulator waarin ik het vliegen geleerd had.

 

Aanmerkelijk sneller dan ik verwachtte naderden we ons doel. Enerverend was het om wat eerst nog een stipje in de verte was, al vlot tot een tennisbal, een voetbal te zien uitgroeien. Vervolgens vulde de grijs rode bol vervaarlijk het gehele blikveld. Slechts aan de randen nam ik nog vaag de heiige ronding van de horizon van de planeet waar.

Dit was anders dan op een beeldscherm, dit was echt en beangstigend. Zo’n uitzicht had ik nog niet meegemaakt en het kwam heel bedreigend op me over. Vooral de snelheid waarmee mijn schip de afstand tot de oppervlakte van de grote massieve bol overbrugde baarde me zorgen. Benauwd begon ik me af te vragen of we niet te pletter zouden slaan en mijn adrenaline peil en mijn hartslag stegen naar ongekende hoogten.

De cyborg zat echter onbewogen naast me, het goudkleurige masker op mij gericht en ze leek mijn gemoedstoestand te analyseren. Precies op het moment dat ik wilde gaan gillen remde het schip sterk af. Zonder mijn ingrijpen koos het schip een koers parallel aan de oppervlakte van de planeet. Op een hoogte van amper honderd meter kruisten we met een nog steeds weerzinwekkende snelheid tussen hoge rotsen, langs spaarzame groenige vlekken en over scherpe bergkammen. Ik verbaasde me over de souplesse waarmee het toestel, ‘mijn toestel’ dacht ik trots, alle obstakels gemakkelijk ontweek.

 

“Nu kun je op handbediening overgaan,’ zei 163.97.115 alsof ze mijn gedachten kon lezen.

Onbedreven als ik was wist ik op haar aanwijzingen toch een goede en zachte landing te maken op het rotsachtige terrein.

“Laat de schilden op!” waarschuwde ze met haar oude vertrouwde slissende stem.

Voor het eerst in mijn korte leventje zou ik een vreemde planeet betreden! Het avontuur lonkte en opgewonden klom ik uit de cabine.

Haar waarschuwing bleek een wijze les te zijn daar het mij in mijn onervarenheid niet was opgevallen dat informatie over de sentinel bedrijvigheid op deze planeet niet gegeven was. Ik had mijn voet nog niet aan de grond of de eerste robot bewaker in de vorm van een drone vloog al op me af. Zonder enige vorm van waarschuwing nam het ding me onder vuur. Door snel achter een rotsblok te duiken hoopte ik beschutting tegen zijn lasers te vinden. Het versplinterende rotsblok leerde mij echter een andere les. Slechts dankzij het automatische schild van mijn ruimtepak overleefde ik de aanval en intuïtief richtte ik mijn nieuwe gadget op de vliegende robot. Deze ontweek mijn laserbursts met speels gemak en opnieuw werd ik geraakt door de lasers van de sentinel. Een waarschuwingslampje flikkerde op in mijn helm en het angstzweet brak me uit.

Ten einde raad schakelde ik om naar de mini raket werper en bij de eerste raket al explodeerde de drone. Verheugd veerde ik overeind en bracht mijn schild weer op volle sterkte. Net op tijd want twee collega’s van de sentinel begonnen vanuit het niets op me te vuren. Bij de eerste mini raket werd een van de drones vernield. De tweede sloeg alleen een krater een heel eind verderop in de rotsen en na de derde mini raket waren beide sentinels nog slechts smeulende hoopjes op de grond.

“Wauw! Hiermee kun je nog meer dan alleen door ruimtepakken heen kijken,” zei ik opgelucht tegen mezelf.

Ik richtte de analyser van het kleine apparaat op de rokende puinhopen en zag dat er bij elke hoop afval een prismatische saffier lag. Snel verzamelde ik de saffieren die zeker een aanmerkelijke waarde vertegenwoordigden.

 

Het was slim geweest van mijn instructeur om de schilden op te laten want het vuurgevecht had mijn onbeschermde nieuwe schip zeker kunnen beschadigen. Maar waarom had ze me niet gewaarschuwd voor de drones? Een vraag waarop ik nog geen antwoord had.

 

Zwerftocht tussen de sterren – to be continued –

Voor deel 1 zie: Deel 1

 


5 Comments on Zwerftocht tussen de sterren 2

    • Sora_Lizard

      Dank voor je commentaar. Zelf ben ik ook wel benieuwd, maar ik krijg de indruk dat de meeste mensen het verhaaltje minder op prijs stellen. Zie gebrek aan commentaar. 🙁

Leave a Comment