Zwerftocht tussen de sterren Columns

Zwerftocht tussen de sterren 5


Zwerftocht tussen de sterren

Deel 5

Sora heeft in zijn zwerftocht tussen de sterren de lessen die door zijn leraar, een oud astronaut-marinier, een game genoemd werden op indrukwekkende wijze in de praktijk gebracht. Zullen zijn kwaliteiten als handelaar net zo goed zijn?

Onwennig trok ik aarzelend mijn ruimtepak uit. Daaronder droeg ik alleen transpiratie neutraliserend ondergoed dat weinig verhulde. Angstvallig keek ik met een schuin oog naar de cyborg. Op het gezichtsmasker na zag de cyborg er heel normaal uit. Ze had een welgevormd lijf waar mijn lichaam vlot op reageerde. Het leek een zeer memorabele dag te worden. Voor het eerst was ik op een voor mij onbekende planeet geland, ik beleefde mijn vuurdoop met een stel ruimte piraten en nu leek het erop dat ik voor het eerst het bed zou gaan delen met een vrouw.

163.97.115 bood me welwillend haar hand aan en trok me naar het verrassend comfortabele bed.

 

Ik was amper binnen of de klokken luidden al.

“Jij bent blijkbaar overal erg snel mee,” haar lichaamstaal maakte me duidelijk dat ze niet geheel voldaan was.

Ik bloosde en trok beschroomd een laken over mijn onderlichaam. Voor deze test was ik dus duidelijk niet geslaagd. Plotseling geneerde ik me voor mijn naaktheid en ik zocht naar mijn ondergoed.

“Je ondergoed wordt gereinigd,” zei de cyborg droog, “dat komt over een half uur weer terug.”

Wat? Wie? Hoe?’ ging het door me heen, ik had niemand gezien of gehoord. Beschaamd wikkelde ik me in het laken en de vermoeidheid won. Ik viel in een onrustige diepe slaap.

 

De geur van koffie wekte me en ik merkte dat ik alleen in het grote bed lag. De cyborg ontwaarde ik in de zithoek met een grote mok dampende vloeistof. Mijn ondergoed lag netjes naast mijn hoofdkussen.

Verlegen keek ik om me heen en zag een gematteerde glazen schuifwand naar de badruimte. Ik aarzelde tussen eerst koffie of eerst een bad of toch maar eerst ondergoed? Heimelijk nam ik de cyborg op die zich blijkbaar vrolijk maakte over mijn onzekerheid. Zij was nog steeds slechts gekleed in haar uitdrukkingsloze gouden gezichtsmasker. Ze had zich wel al gedoucht. Dat was geen onlogische volgorde dus deed ik dat ook maar.

In mijn gedachten zag ik haar virtuele gezicht breeduit lachen, omdat ik ook hoognodig moest en dat het voor haar duidelijk te zien was.

Na een verkwikkende douche droogden behulpzame robotarmen mijn natte lichaam af en masseerden tegelijkertijd mijn lichaam op een behaaglijke manier.

 

Volledig ontspannen trok ik mijn ondergoed aan, waar zij naar mijn idee dwars doorheen keek, maar dat mij toch een beschermd gevoel gaf. Ik zette me bij haar in de zithoek waar intussen ook een tweede kop hete koffie was verschenen. Hoe deden ze dat toch?

“We zullen voor aanvulling van je waterstof en plutonium een mooie prijs afspreken met de verkoper hier,” zei 163.97.115 op haar zakelijke toon.

Plutonium was de energiebron voor mijn schilden en het handwapen had ik inmiddels begrepen.

“Graag wil ik ook weten wat die saffieren waard zijn,” antwoordde ik.

“De saffieren van de sentinels op deze planeet leveren hier redelijk veel op. Bij andere handelsstations zijn ze minder gezocht, dacht ik,” zei de cyborg, “trek je spacesuit aan en dan gaan we eens horen.”

 

Energie bleek inderdaad heel erg goedkoop op deze planeet en ik laadde mijn ruimen vol met vloeibare waterstof en plutonium. Deels voor eigen reserve en de rest om elders te verkopen. De Reptiliaan trachtte me nog voor andere handelswaar te interesseren tot ik een saffier tevoorschijn haalde. Begerig keek de man naar het tot in perfectie geslepen stukje edelsteen.

“Je hebt daadwerkelijk een sentinel neergehaald,” zei hij, “ik dacht dat 163.97.115 overdreef. Ik wil je er graag een goede prijs voor geven.”

En de prijs was goed. Ofschoon ik gehoord had dat bijzondere edelstenen op een speciale manier geslepen konden worden voor wapensystemen en daardoor erg kostbaar waren, bood de handelaar aanmerkelijk meer dan ik verwacht had.

De prijs was zo goed dat ik er financieel ineens veel beter voor stond en benieuwd werd naar de prijs in het ruimtestation.

“163.97.115 vertelde dat je er drie had neergehaald. Ik bied je twintig procent meer per steen als ik ze alle drie kan overnemen,” probeerde de handelaar.

“Later misschien,” zei ik al voorzichtig nadenkend over de aanschaf van een hyperdrive waarmee ik ook naar andere melkwegstelsels zou kunnen reizen.

 

De cyborg bleef op de dependance en zo vloog ik voor het eerst geheel alleen in mijn nieuwe ruimteschip. Niet ontevreden over de gang van zaken ging ik op weg naar het ruimtestation. Landen in een ruimtestation vroeg om extra aandacht. Een ruimtestation draaide in een baan om een planeet en de ingang was altijd op die planeet gericht. Door de ingang liep, gericht op de planeet, een denkbeeldige as van het station en het geheel draaide traag om die as.

Ik wist nog niet hoe ik mijn schip moest afstellen op de geleide stralen van het ruimtestation en het laatste wat ik wilde was dat ik mijn ruimteschip op zijn kop naar binnen zou vliegen.

Dat had ik de cyborg nog wel even kunnen vragen. De vluchtcomputer bracht me keurig voor de ingang waarop via de intercom van het ruimtestation onverwachts het verzoek klonk om de besturing uit te zetten en de motoren stationair te laten draaien. Hun computer zou me naar binnen geleiden.

Als passagier in mijn eigen ruimteschip zag ik het ruimtestation op me af komen. Vervolgens draaide mijn schip met dezelfde snelheid als die enorme massa en vloog ik kaarsrecht de ingang binnen. Zelfs de landing verliep automatisch en vlekkeloos.

Weer wat geleerd!

 

Ik stond op bijna dezelfde plek als waar ik mijn eerste vlucht begonnen was. Opgetogen en vrolijk over hetgeen ik vandaag bereikt had liep ik naar de handelspost.

“Ha, daar is onze held,” was het welkom dat ik al helemaal niet had verwacht van de chef van de post, “neem wat te drinken van mij!”

Vijf mannen en een vrouw keken me lachend aan omdat ik bloosde en met mijn houding geen raad wist. Ik voelde me al helemaal geen held. Mijn gezicht moet een groot vraagteken zijn geweest.

“Man, eerst schiet je drie piraten uit de ruimte en dan kom je nog heel en levend terug van een missie die je samen met die cyborg begon,” zei een kerel in een blauw ruimtepak.

“De cyborg is op de planeet bij de dependance achtergebleven,” verklaarde ik nippend van een mij onbekend fris fruitdrankje.

“Ha, meestal komt zij met het toestel alleen terug zonder lading,” zei de vrouw zacht.

“Zij leverde toch alleen mijn ruimteschip af?” Ik snapte er niets meer van.

“Dat doet ze wel vaker. Zelden van die hyper schepen zoals dat van jou, maar ze gaat altijd met de nieuwe eigenaar een testvlucht maken,” reageerde de chef, “ik zie het vaak genoeg.”

“Ze denkt bij deze afgelegen sterrenhoop veilig te zijn voor de federatie. Helaas heeft ze daarin nog gelijk ook. Deels dan, want we vangen wel eens wat van haar gesprekken op en natuurlijk weet de federatie dat er gevechten plaatsvinden. Zo hebben wij allen gezien hoe jij die piraten uit de ruimte schoot,” vertelde de vrouw.

Ik nam haar nu wat belangstellender op, donkere gelaatskleur met kort donker haar en indringende groene ogen. Ze droeg een lichtgroen ruimtepak met nauwelijks opvallende mat gouden insignes. Verder durfde ik niet te kijken en begon onder haar blikken al weer te blozen.

 

“Kom naar mijn kantoor, we zullen eens gaan kijken wat je aan boord hebt en zien dat we beiden wat kunnen verdienen,” sprak de chef.

De man ging me voor en we werden gevolgd door de vrouw, de man in het blauw en een zwijgzame slanke man in een geel ruimtepak.

“Heb je met haar geslapen?” vroeg de man in het blauw toen we een afgesloten kantoor waren binnen gegaan.

Het was als een donderslag bij heldere hemel en ik moest verlegen glimlachen. De man wist genoeg.

“Een keer eerder kwam iemand terug van de proefvlucht. Hij was aan de piraten ontsnapt waarvan hij er een had weten te vernietigen. Hij kwam ook alleen terug en hij had met de cyborg geslapen, vertelde hij trots. Toeval of niet, maar een standaarddag later werd via het donkere web een portie zaad van een ‘getalenteerde piloot astronaut’ aangeboden,” glimlachte de chef.

“Het vermoeden bestaat dat het gaat om een interstellair netwerk van misdadigers die op deze wijze ruimteschepen probeert te stelen en handelt in verboden materialen zoals genetisch materiaal,” legde de man in het blauw uit.

Prima genetisch materiaal,’ schoot het door me heen.

“Maar hoe en wat moeten ze dan daar mee?” vroeg ik geschrokken.

“Weet jij hoe die cyborg in elkaar zit? Misschien is het daar beneden ook wel mechanisch met een reservoirtje,” zei de man lachend, “ze vroegen er in ieder geval heel veel geld voor.”

“Wat ze er mee moeten? Wat dacht je van farming? Zo kunnen ze hele legers goede piloten kweken,” fluisterde de chef.

 

Ik stond te trillen op mijn benen. Haast lachwekkend dat mijn gespetter voor kapitalen verhandeld zou worden. Maar dat leger zou dan wel bestaan uit mijn kinderen!

 

Zwerftocht tussen de sterren – to be continued –

Je hebt toch wel ook het derde deel gelezen? Zie: Deel 3

Nieuwsgierig naar het voorgaande deel? Zie: Deel 4


14 Comments on Zwerftocht tussen de sterren 5

    • Sora_Lizard

      Dank je wel. 🙂

      Ik tracht steeds het een en ander aan de fantasie van de lezer over te laten. The person with the dirtiest mind will have the most joy! 😀

      • paveman

        Wat een ontzettend kuis stukje Sora! Als iemand hier iets ‘dirty’ in ziet…. 😆

        Je missie is wat mij betreft geslaagd in ieder geval ;). Leuk stuk weer! Enig idee hoeveel delen het verhaal uiteindelijk zal bevatten?

        • Sora_Lizard

          Nee, ik weet nog niet hoe lang ik dit kan volhouden zonder uit mijn rol te vallen. 😀

          Laat de hoofdpersoon het erbij zitten? Wat kan hij in zijn eentje ondernemen? Hoewel zoiets in een game vaak wel mogelijk is. 😉

  1. Kolm

    Ergens had ik al heel de tijd het gevoel dat die Cyborg niet helemaal zuivere koek was en dat lijkt zich nu te bevestigen :p Hij heeft zijn lolletje wel gehad en wie weet krijgt hij daar nog spijt van 😀

    • paveman

      Ik gok zo op de Khaleesi uit GoT als we in die richting zitten? Als Chloe uit UC een echte persoon zou zijn geweest, wist ik in ieder geval zeker wie Stany zou kiezen 😀
      Of moet het een forumlid zijn? 😆

  2. met0t0

    Alweer een leuk stukje met heel wat nieuwe ontwikkelingen 🙂
    Als ge zo verder gaat, kunt ge ‘Sora’s Grote Verhalenbundel’ uitbrengen 😉

Leave a Comment