Zwerftocht tussen de sterren Columns

Zwerftocht tussen de sterren 6


Zwerftocht tussen de sterren

Deel 6

Sora begint zich zorgen te maken over hetgeen hem is overkomen tijdens zijn eerste zwerftocht tussen de sterren. Zouden in de toekomst zijn kinderen de basis vormen voor een machtsovername tegen de federatie?

“Zit die Reptiliaan van de dependance dan ook in het complot?” wilde ik weten.

“Hoogst waarschijnlijk,” antwoordde de vrouw.

“Maar … de fabrikant van mijn ruimteschip dan ook?” vroeg ik verbaasd.

“Voor zover wij weten niet. De cyborg is slechts een tussenpersoon, een soort koeriersdienst die nieuwe schepen vervoert en aflevert,” meende de man in het blauw.

“Graag weten we wat jij ons kunt vertellen over hetgeen er gebeurd is,” nodigde de vrouw mij uit alles te vertellen.

“Maar wie zijn jullie?” vroeg ik achterdochtig geworden.

“Mijn naam is Elice en ik vertegenwoordig de federatie,” stelde de vrouw zich voor.

Ik nam haar nu wat beter op, haar korte steile haar verschafte de jonge vrouw een jongensachtig uiterlijk dat echter toch prima paste bij haar verder ronduit vrouwelijke vormen. Nu werden ruimtepakken niet ontworpen door de beste couturiers, dus het bleef een beetje gissen naar de werkelijke proporties. Dat gissen zette daarbij mijn fantasie aan het werk en het resultaat daarvan werd gelukkig ook door mijn ruimtepak redelijk goed verborgen.

“Ik heet Sora en ik ben beginnend ruimtereiziger,” zei ik blozend en gaf haar een hand.

Het leek alsof er een vonk oversprong toen ze me haar koele slanke hand reikte. Prompt kreeg ik een hekel aan mijn kleine ik die zich nadrukkelijk manifesteerde en zichtbaar zijn kop opstak. Haar blikken gleden glimlachend langs mijn lichaam en opnieuw wist ik me geen raad met mijn houding. Ondanks mijn wat afwezige gedachten hoorde ik hoe de anderen zich voorstelden.

“Ryder, aangenaam,” stelde de man in het blauw zich voor, “ik doe wat aan intelligence voor de federatie en dit is Axxon, onze tech.” Hierbij wees hij op de zwijgzame man in het geel.

“Hi!” zei deze met een wat hoge piepstem.

“Malachi, een stille waarnemer,” zei de goedlachse chef, “ik zie veel gebeuren hier op deze afgelegen post.”

Ik schudde hun handen en probeerde me te concentreren op de zaken die ik wilde afhandelen. Elice echter herhaalde haar vraag en ik vertelde zo beknopt mogelijk wat ik beleefd had die dag zonder in details te treden over mijn bed avontuur.

“Ze gebruiken scramblers in hun communicatie, maar we weten wel dat de cyborg overleg pleegde met de piraten en ook met de Reptiliaan,” zei Ryder.

“Misschien helpt het bij het unscramblen als je de laatste woorden van de cyborg aan de Reptiliaan kent? Ze zei letterlijk ‘uitstekend. Prima genetisch materiaal’ voordat we gingen landen,” besloot ik mijn relaas.

“Dat zou ons wel eens op een spoor kunnen zetten,” grijnsde Ryder.

 

“Drie sentinels heb je neergehaald zei je? Heb de saffieren gevonden?” piepte Axxon.

“Ik heb er nog twee, ik hoopte er goed geld voor te krijgen. De Reptiliaan gaf al veel geld voor eentje,” probeerde ik zaken te doen.

“Mag ik ze eens zien?” vroeg Axxon.

Ik haalde de saffieren tevoorschijn en gaf er een aan de tech die hem met schitterende ogen aannam.

“Mag ik je handwapen ook bekijken?” piepte Axxon weer.

“Foei!” hoorde ik de tech mopperen toen hij de constructie van het handwapen bekeek.

Ik keek hem vragend aan.

“De laser is niets waard. De raketten zijn in orde. Ik wed dat je de drones hebt neergehaald met de kleine raketten?” piepte Axxon.

“Inderdaad,” gaf ik volmondig toe.

“Mag ik de laser vervangen en een van de saffieren in je handwapen bouwen? De laser wordt dan meer dan driehonderd keer zo krachtig en veel nauwkeuriger. Het stukje kwarts gaat dan wel verloren,” zei de tech.

“Ik geef je er wel goed geld voor,” kwam de chef tussenbeide. Het bedrag dat hij noemde was bijna tweemaal zo hoog als wat de Reptiliaan geboden had.

Dat bracht me aan het twijfelen. Een hyperdrive kwam zo wel heel dichtbij. De gedachte aan de handelswaar van mijn lendenen echter maakte een einde aan mijn aarzelen.

“Doe maar!” knikte ik naar Axxon. Met deze beslissing verdiende ik een waarderende blik van de verheugde Elice.

“Van wie heb je het handwapen gekocht?” wilde Ryder weten en hij nam het wapen over van de tech.

“Ik heb het gekregen van de cyborg,” zei ik zacht.

Ryder bekeek het wapen en richtte de analyser op de tech en op de chef die hij van top tot teen opnam. Hij leek wat goedkeurend te mompelen en richtte het ook even op Elice. Ten slotte observeerde hij mij en ik voelde me er ongemakkelijk bij.

“De analyser is prima maar de laser is k.. eh .. slecht. En daarmee liet ze jou op die planeet uitstappen? Dat kun je bijna zien als moord met voorbedachte rade. Je was echter beter dan ze verwacht had en daarna tegen de piraten ook weer,” merkte Ryder op.

Axxon nam het apparaat weer terug en zei dat hij aan de slag ging. De man in het geel verliet het kantoor van de chef.

 

“Kunnen we tot zaken komen?” vroeg Malachi.

Vanzelfsprekend kreeg ik goede prijzen voor mijn overschotten aan waterstof en plutonium en ook verkocht ik de laatste saffier. Ik voelde me de koning te rijk en vroeg me af wat ik nu eerst zou gaan doen.

Het was alsof Ryder mijn gedachten kon lezen toen hij van me wilde weten wat ik van plan was te ondernemen. Daar kon ik dus niet direct op antwoorden. Ik wilde verder gaan met mijn oorspronkelijke plan, ontdekkingen doen en geld verdienen, echter er broeide iets binnenin me. Kon ik het over me heen laten gaan dat mogelijk mijn genetisch materiaal gebruikt ging worden voor de omverwerping van de federatie? Zouden de, wat waren het eigenlijk?  Opstandelingen? Zouden de opstandelingen werkelijk een oorlog kunnen ontketenen dat het hele galactische stelsel zou omvatten?

Dat de federatie hen al op het spoor was stelde me enigszins gerust, maar waarom ondernam men dan niets?

Elice staarde me geïnteresseerd aan alsof ze me probeerde te doorgronden.

“Als onze tegenstander kans ziet om een leger op te bouwen met ruimtepiloten met jouw capaciteiten, dan loopt deze hele galaxy gevaar. Ik wil jou graag beter leren kennen,” sprak ze op zachte toon.

 

Ik zag hoe Ryder en Malachi instemmend knikten.

“Misschien moeten wij ook zo’n leger kweken,” lachte de man in het blauw.

Plotseling werd ik kwaad om zijn harteloosheid.

“Je schijn te vergeten dat het dan wel mijn kinderen zijn die je de oorlog instuurt!” viel ik uit naar Ryder. “Daar werk ik niet aan mee.”

Ryder kreeg het schaamrood op de kaken en opende zijn mond om iets te zeggen. De jonge vrouw kwam echter tussenbeide.

“Dat is ook niet nodig. Momenteel is hun organisatie nog erg klein voor zover we weten. We kunnen hen met een kleine vloot makkelijk verslaan,” suste Elice.

“Die vloot is al onderweg maar er zijn kruisers bij en die kunnen geen hyperjumps maken,” verklaarde Malachi, “dus dat duurt nog wel een jaar of twee voor de vloot van de federatie hier is.”

“Precies daarom wil ik wat met je bespreken. Ga je met me mee?” stelde Elice voor.

“Wat? Waarheen?” antwoordde ik verward.

“Graag wil ik je wat laten zien bij mij aan boord,” zei Elice glimlachend.

 

Elice had een ruimteschip vergelijkbaar met dat van mij. Maar iets kleiner en wellicht ook sneller. Opvallend waren de vier kleine gouden sterren onder de canopy. Aan boord bleek dat ze door het opofferen van een paar ruimen het zichzelf erg comfortabel had weten te maken. Er was een soort van salon met een ruime vergadertafel en daarnaast een kaartenkamer waar de galaxy in 3D getoond kon worden. In het 3D model konden routes worden uitgestippeld. Daar leidde de jonge vrouw haar voorstel in.

“Jij bent een uitstekende piloot. Ik heb de resultaten van je opleiding opgevraagd en ik heb het zelf op een afstandje kunnen volgen in de praktijk,” begon Elice.

Ik knikte blozend bij het horen van de complimenten.

“Om voorbereid te zijn als mijn commandeur van de federatie aankomt, wilde ik alvast het nodige aan scouting verrichten. Ryder is geen erg goede piloot, jij wel. Wil je met mij samen gaan verkennen?” vroeg ze en dan heel gewiekst, “om zo jouw toekomstige kinderen te beschermen.”

Het was onmogelijk voor mij om daar nee op te zeggen. “Samen met een schip?”

“Nee, ik word jouw wingman,” lachte ze, “jij kunt ook voldoende voorraden meenemen zodat we nergens inkopen moeten doen en we zo geen sporen hoeven achter te laten.”

Ik was overweldigd door het aanbod en stemde gretig toe.

“Alleen Ryder en Malachi zullen we op de hoogte brengen en ik wil ons samen tot een eenheid smeden zoals de oude Grieken op de aarde deden,” zei Elice raadselachtig.

De aarde, ja, daar had ik op school wel eens over gehoord, maar de Grieken? Geen idee wat de vrouw daarmee bedoelde.

“Een klassiek volk op onze oude aarde,” beantwoordde Elice mijn onuitgesproken vraag.

 

Ze ging me voor naar een ander vertrek waar haar slaapkamer en de badruimte was. Haar bed herinnerde me aan de cyborg en lust en angst vochten in mij om de voorrang. Ik kreeg geen tijd om te beslissen wat ik wilde want voortvarend plukte Elice aan me en begon ze mijn ruimtepak los te maken. Daarom verzoek ik je om ons even alleen te laten.

Haar handen streken over mijn ondergoed en alleen de lust bleef over. Vervolgens trok Elice haar eigen lichtgroene ruimtepak uit. Verlangend staarde ik naar de prachtige vloeiende welvingen van haar lichaam.

Wat? Ben je nu nog hier? Laat ons alsjeblieft een tijdje met rust!

 

 

Zwerftocht tussen de sterren – to be continued –

Je hebt toch wel ook het derde deel en de voorgaande delen gelezen? Zie: Deel 3  en  Deel 4  en   Deel 5


4 Comments on Zwerftocht tussen de sterren 6

  1. paveman

    Sorry, sorry. Ik was zo in je verhaal getrokken dat ik even niet besefte dat het wat ‘persoonlijk’ of ‘intiem’ werd…
    :bloos: 😀

  2. met0t0

    Alweer een leuk stukje, op naar het grote avontuur 🙂
    En hoofdpersonage Sora zal moeten oppassen dat hij geen ruimtesoa’s opdoet :p

    • Sora_Lizard

      Ach, tegen die tijd hebben ze ook daartegen al vaccinaties. Love, sex and rock ‘n’ roll. 😀

      Dat zijn dingen die we node missen in NMS. 🙂 😉

Leave a Comment