Zwerftocht tussen de sterren Columns

Zwerftocht tussen de sterren 7


Zwerftocht tussen de sterren

Deel 7

Sora’s leven in zijn zwerftocht tussen de sterren is in een stroomversnelling geraakt sinds de aanschaf van zijn eigen goed uitgeruste ruimteschip. Tijdens zijn eerste vlucht al slaat hij zich manhaftig door meerdere gevechten en raakt hij verwikkeld in een intergalactisch complot. Zal Sora kans zien om met hulp van zijn nieuwe wingman een opstand te voorkomen?

Twee kleine stipjes vlogen ogenschijnlijk verloren te midden van de vele fel oplichtende sterren door het oneindig lijkende galactische stelsel Strongarm XXV op weg naar een kleine witte ster IX267. Deze zou begeleid worden door drie kleinere planeten en twee reuzenplaneten,

Samen met Malachi had de man van intelligence Ryder kans gezien een aantal vertaalsleutels te vinden voor oude gescrambelde opnames. Hij had het voor elkaar gekregen met behulp van de laatste woorden die ik me herinnerde van het gesprek tussen de cyborg en de Reptiliaan.

Uit een van de resulterende logische vertalingen bleek de ster IX267 een belangrijke rol te spelen. Een van de omringende planeten zou sterk aan de oude aarde doen denken en was dichtbevolkt. Een noodzakelijkheid om ook voldoende eicellen te kunnen bemachtigen. Zo kon men de juiste omstandigheden creëren voor een mogelijke babyfarm.

Op kosten van de federatie werden de ruimen volgeladen met brandstoffen en voorraden en begonnen Elice en ik aan onze verkenningsvlucht.

 

Ik keek naar het blauwe streepje op de radar dat begeleid werd door vier minuscule sterretjes en wierp een blik naar rechts uit mijn canopy. Daar vloog mijn wingman, met het blote oog nauwelijks zichtbaar, slechts de lichte gloed van de ionisatie motoren verraadde waar haar toestel zich bevond. In gedachten zag ik hoe Elice net als ik radar en vluchtleidingscomputer regelmatig in de gaten hield. Mijmerend zag ik haar beide planeten onder de zon van haar stralende gezicht naar me lonken en ik verheugde me op een tussenstop. Anders dan de ervaring met de cyborg had Elice nog een heel andere snaar bij mij weten te treffen. Er was meer gegroeid dan alleen die fysieke aantrekkingskracht, hoewel ik betwijfelde of een admiraal van de federatie een romance zou beginnen met een eenvoudige, beginnende avonturier. Was ik verliefd aan het worden?

 

Het felle scheurende geluid van energiestralen die afgebogen werden door mijn schilden deed me opschrikken. In een reflex rolde ik naar rechts en zag in een flits dat ook blauwe lichtschichten opspatten van het schild van Elice. Ik werd boos. Hoe durfden ze haar aan te vallen? Ik kreeg een van aanvallers van mijn wingman in het vizier en geluidloos verdween die in een helder oranje explosie.

“Thanx!” hoorde ik via ons com kanaal en zag dat ook Elice een rood driehoekje van het radarscherm wegpoetste. Slechts drie waren er over.

Mijn schilden waren al weer vol opgeladen en ook de energie van de wapens was op peil. Door de motoren om te draaien leek ik even stil te hangen in de ruimte en een aanvaller schoot aan me voorbij. Een laser geleid projectiel uit een van mijn kanonnen maakte een einde aan de piraat.

De laatste twee maakten zich zo snel mogelijk uit de voeten. De driehoekjes werden stipjes en de jagers verdwenen uit het zicht. Even twijfelde ik om ze achterna te gaan, maar Elice adviseerde me om ons niet te laten verlokken tot achtervolgingen die ons naar onbekend gebied zouden kunnen leiden.

 

“Waar was jij met je gedachten? Had je ze niet zien aankomen?” vroeg Elice vrolijk.

“Huh? Ik eh .. was met mijn gedachten bij eh .. jou,” bekende ik en ik zag hoe haar lachende gezicht op het beeldscherm voor me verscheen.

“Dat is lief van je maar dan heb je nu zeker een stuurknuppel teveel,” lachte Elice vrijpostig en uitdagend.

Ik hoopte maar dat ze door mijn vizier mijn blos niet kon zien. Het woord lief bleef even in mijn gedachten hangen en ik kreeg een beetje hoop.

“Nu niet meer zo kort na het gevecht,” lachte ik een beetje beschroomd.

“Schaam je niet, ik kan ook wel een luier gebruiken,” hoorde ik Elice dubbelzinnig zeggen.

“Hé, willen jullie je een beetje gedragen en deze ophitsende taal achterwege laten. Ryder staat al tegen me aan te duwen,” kwam de lachende stem van Malachi tussenbeide.

“Shit! Kijk naar je radar Elice,” riep ik en liet mijn schip naar links wegdraaien.

Zeker acht rode stippen waren op het scherm verschenen.

“Misschien de volgende keer toch maar achter ze aan,” grinnikte ik, “jouw blauwe transponder trekt hen aan als een magneet.”

De groep voor ons splitste zich op in drie kleinere groepen, een frontale aanval en linksboven en rechtsonder een kleine groep op de flanken.

“Op volle snelheid frontaal,” zei Elice, “dan zijn hun flanken te laat. Jij schiet links, ik richt rechts.”

 

Zodra we de piraten naderden kreeg ik er direct twee kort na elkaar in mijn vizier en twee laserbursts later zag ik evenzovele oranje lichtflitsen. Er waren twee aanvallers minder in de frontale groep. Elice had het moeilijker, twee stippen aan de rechterkant waren uitgegroeid tot balkjes in plaats van driehoekjes. De piraten waren blijkbaar goed georganiseerd en beschikten over mini kruisers! Kruisers hadden veel sterkere schermen en zwaardere bewapening.

Er maakten zich nog een paar driehoekjes los van de balkjes en wanhopig probeerde ik eerst die kleine jagers uit te schakelen. Kruisers waren wel sterk maar traag te manoeuvreren, die zouden we samen moeten aanvallen.

Elice weerde zich krachtig en wist zelfs al een van de kruisers uit te schakelen. Het ene na het andere vijandelijke schip verdween van de radar, maar ondertussen werden we door het gevecht zo lang opgehouden dat hun flanken ons naderden.

 

Ik wist niet meer hoe ik me hier uit moest gaan redden. Rechts van me zag ik dat mijn wingman met een oranje flits uiteen spatte. Een klein blauw bliepje verdween van mijn radarscherm en Elice was niet meer.

Kleine rode stipjes naderden zeer snel op de radar. Vier geleide projectielen kwamen links en rechts op me af terwijl lasers op mijn schilden beukten. Het eerste projectiel wist ik met een rol naar links te ontwijken en tegelijk liet ik nog een rood driehoekje van mijn scherm verdwijnen. Het scherp schrapende geluid van de lasers werd minder.

Een tweede en een derde projectiel vernielden mijn hopeloos verzwakte schilden zodat alle alarmen in de cockpit afgingen en het vierde projectiel mijn schip vol raakte. Ik hoorde mijn moeder onderaan de trap roepen.

“Frans! Kom je eten?”

 

– GAME OVER! – was het laatste dat ik nog te zien kreeg.

 

 

Zwerftocht tussen de sterren – the end –

 

Je hebt toch wel ook het voorgaande deel gelezen? Zie: deel 6


6 Comments on Zwerftocht tussen de sterren 7

  1. paveman

    Wat een abrupt, maar desondanks toch bevredigend, einde…. 🙁 Ik zal de avonturen van Sora gaan missen. Tot het volgende avontuur! 😉

    • Sora_Lizard

      Het einde was voorgeprogrammeerd en heeft alles met gamen te maken. Dank je wel als trouwe lezer voor jouw commentaren. 😀

      Misschien bedenk ik nog wel eens iets. 🙂

    • Sora_Lizard

      Ook jij bedankt voor het lezen van het verhaal en trouw je comments toevoegde. Het einde brengt ons allen weer terug bij het gamen. Hoe vaak hebben we als gamer zoiets niet meegemaakt? 😀

      Een aantal anderen heeft het verhaal ook gelezen edoch geen commentaar achtergelaten. Graag ga ik met iedere lezer in gesprek op het forum. 🙂

Leave a Comment